เธอว่าชีวิตคนเรา

บางทีมีเรื่องบังเอิญ เรื่องน่าแปลกใจ

ผ่านเข้ามาอย่างไม่คาดคิดไหม

ฉันเองก็ไม่เคยคิดว่าจะได้รุ้จักกับเธอ

และเมื่อได้พบเธอ

ฉันก็ไม่เคยคิดว่าเธอจะมาเป็นคนพิเศษสุด....ในหัวใจฉัน

บางเวลา

ฉันก็ถามตัวเองว่า....

ทำไมถึงปล่อยให้เธอเข้ามามีอิทธิพลในหัวใจได้มากมายเพียงนี้....

บอกตรงๆก็ได้ว่า......

ทุครั้งที่เราพบกัน

ฉันรู้สึกเป็นสุข

รู้สึกว่าโลกนี้ช่างสว่างไสว

ทุกคราวที่เราจากกัน ห่างไกลกัน

ฉันก็เฝ้าแต่คิดถึงเธอ ห่วงใยเธอ

ทุกสิ่งที่เธอทำ

ทุกอย่างที่เธอฝัน

ฉันรู้สึกเหมือนว่าเป็นความฝันของฉันด้วย

ฉันเฝ้าคอยเป็นกำลังใจหวังให้เธอได้พบกับสิ่งที่ปรารถนาเสมอ

รอยยิ้มของเธอ

ทำให้หัวใจของฉันเบิกบานและเป็นสุข

ทุกก้าวที่เราเดินไปร่วมกัน

ก็เหมือนกับว่าโลกทั้งใบเป็นของเราทั้งสองแร้ว

แต่เธอก็เคยทำให้ฉันไม่สบายใจนะ

ที่ทำท่าเหมือนมีปัญหาอะไรในใจ

แต่ก็ไม่พูดออกมา

บางคราวเธอทำทีเหมือนไม่เข้าใจฉัน

แต่ก็ไม่บอกอะไร

เธอปล่อยให้ฉันว้าวุ่น   คิดมาก

บางคืนฉันก็นอนไม่หลับ....

เพราะคิดถึงแต่เรื่องของเธอ

รู้ตัวไว้นะว่าบางทีเธอก็ใจร้ายเหมือนกัน

 

 

 

 

 

 

ความเข้าใจ

มันมีความหมายและคุณค่ามหาศาลเลย

เธอว่างั้นไม๊???

ฉันคงบอกเธอไม่ได้หรอกน๊ะ

ว่ามีความรู้สึกดีๆเป็นพิเศษต่อเธอตั้งแต่เมื่อไหร่

มันอาจเป็นตั้งแต่วันแรก

ที่เราได้เจอกันข้างราดชะพัดก็ได้

แต่ในความรู้สึกของฉัน

บอกว่ามันมีความหมายต่างกันอยู่บ้าง

ในความเป็นวันนั้นกับวันนี้

ตรงที่ปริมาณของความรู้สึก

ได้เพิ่มมากขึ้นทุกที

ตามวันเวลาที่ผ่านไป

ฉันคิดว่า.........

คงเป็นการสั่งสมความรู้สึกดีดี

ที่เราต่างมีให้กันและกัน

บางครั้งฉันก็เฝ้าถามตัวเองว่า.......

ชีวิตของฉันผ่านพบเจอผู้คนมามากมาย

คนที่เขาดีกับฉัน  คนที่ฉันดีกับเขา

ใช่ว่าไม่เคยมี

แต่เมื่อทบทวนดูเข้าจริงๆ

ความรู้สึกที่เคยมีเหล่านั้น

มันก็ไม่ใช่ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอในเวลานี้

รวมถึงตลอดเวลาที่ผ่านมา